Elke vogel zingt zijn lied
door pastor/diaken R.H. Dits
Nu de lente echt goed van start is gegaan hoor ik overal de vogels flink zingen. Het is een tijd stiller geweest maar nu zingt elke vogel weer zijn of haar lied.
Dat doen we ook in onze kerk, daar horen we ook verschillende soorten liederen. In onze parochies zijn we gezegend met verschillende soorten koren en luisteren en zingen we verschillende soorten muziek tijdens de weekendvieringen. Iedereen heeft een eigen muzikale voorkeur en daarom het is goed dat wij een divers aanbod hebben in ons kerkelijk muziekrepertoire.
Nu is er wat commotie ontstaan over de kerkelijke liederen. In sommige bisdommen (niet het onze) klinkt er verzet tegen een aantal populaire kerkliederen. In een cartoon van mijn krant werd dit opgevoerd als een poging de aandacht af te leiden van de problemen waar onze kerk in is geraakt. Maar dat is niet gelukt. Onze kerk komt hierdoor alleen maar vaker negatief in het nieuws. En dat heeft gevolgen op een ander gebied.
Uit een recent onderzoek blijkt dat het vertrouwen in onze kerk, als goed doel, flink is afgenomen. Dat is erg jammer omdat met de financiële bijdragen aan onze kerk zo veel goed werk wordt verricht. Veel parochianen zetten zich in om mensen in nood te helpen. Er is steun voor de Voedselbank en voor de zusters van moeder Teresa in Rotterdam, mensen worden geholpen bij schuldhulp-verlening, enz. Daarnaast worden kinderen voorbereid op hun eerste Heilige Communie en is er aandacht voor de liturgie.
Zo is er tijdens de Paasvieringen weer veel aandacht besteed aan de liturgie. Onze kerken zijn dan prachtig versierd met sierlijke bloemstukken, liturgieboekjes worden verzorgd, koren zingen hun eigen lied en zonder kosters, priester-assistenten, misdienaars en lectoren zijn de vieringen niet mogelijk. Voor al deze inzet tijdens de Paasdagen danken uw pastores u van harte.
Toch was een vreemde Goede Week omdat we, net voor de Goede Week van start ging, het bericht kregen dat pater Van Rijn was overleden op de zaterdag voor Palmzondag. Theo was al een lange tijd ziek maar toch bleef hij, zo lang het voor hem lichamelijk mogelijk was, in het pastoraat actief. De laatste maanden was hij steeds minder in de liturgie actief en moesten wij steeds vaker een beroep doen op priester-assistenten. De krachten van Theo namen sterk af vanaf de tweede helft van maart en uiteindelijk overleed hij in alle rust. Er werd afscheid van Theo genomen op een manier zoals Theo voorstond en voorleefde: dicht bij de mensen. Daar voelde hij zich op zijn plaats.
Elke vogel zingt zijn eigen lied en dat gold juist voor Theo. Dat lied klonk ook goed door bij zijn afscheid. Laten we bidden en hopen dat Theo ook in het Vaderhuis dit lied zingt.
Uitnodiging
voor
feestelijke heropening
van het
Sint Lambertuskerkje op 29 mei
Het bestuur van de Stichting Vrienden van het Sint Lambertuskerkje heeft het genoegen u uit te nodigen voor de officiële heropening van het Lambertuskerkje op zaterdag 29 mei 2010 om 16.30 uur.
Vanaf vier uur ‘s middags tot zeven uur bent u welkom om het Lambertuskerkje en mooie tuin te bewonderen. Binnen kunt u zoals altijd genieten van de serene rust die er heerst. Buiten, in de tuin bieden we u graag een hapje en een drankje aan mét muzikale omlijsting.
Parochiebestuur bedankt bestuur van de Stichting Vrienden van het Sint Lambertuskerkje
Het parochiebestuur is sinds 2005 met de uitvoering van een tienjarenplan plan voor de restauratie en het groot onderhoud van het Lambertuskerkje bezig. Dat gebeurt in samenwerking met de Rijksgebouwendienst, die 50% van de kosten daarvan vergoed, omdat het kerkje sinds enige tijd een Rijksmonument is.
Daarnaast waren er wensen te over die iedereen graag vervuld wilde zien, maar waarvoor geen geld in de parochiekas was.
Toch zijn in de afgelopen maanden dankzij inspanning van de Vrienden van het Sint Lambertuskerkje verbeteringen en verfraaiingen van het kerkje gerealiseerd. Niet alleen het kerkje werd onder handen genomen, ook de prachtige tuin er omheen ging ‘op de schop’. Die kosten vallen niet binnen de begroting van ons 10-jarenplan. De stichting heeft zich ingespannen om daarvoor sponsors te vinden en is daarin bijzonder succesvol geweest. Het bestuur van de Stichting kon daarbij rekenen op de enthousiaste inzet en grote behulpzaamheid van veel toeleveranciers en parochianen waardoor de kosten van sommige werkzaamheden konden worden beperkt.
Wij willen daarvoor onze grote erkentelijkheid en waardering uitspreken. Allen die in de afgelopen vijf jaar aan dit mooie resultaat hebben meegewerkt willen wij hierbij hartelijk darvoor bedanken!
***
In memoriam
Pater Theo van Rijn osc
*17 juli 1942
†27 maart 2010
Theo van Rijn werd geboren in Honselersdijk, als negende in een gezin van tien kinderen. Na de lagere school ging hij naar het kleinseminarie van de Kruisheren te Uden volgde het gymnasium en trad in 1963 toe tot de Orde van de Kruisheren. Daar studeerde hij filosofie en theologie, echter brak deze studie af omdat hij twijfelde aan zijn roeping. Vervolgens studeerde hij af aan de hogere landbouwschool en vertrok in 1970 als missionaris – ontwikkelingswerker naar Indonesië. Daar kreeg hij een eerste aanstelling als pastoraal medewerker in een parochie in Bandung. Het werk aldaar wakkerde toch zijn roeping weer aan. “Geroepen” door de mensen aldaar rondde hij zijn studie theologie af en werd in 1974 in Bandung tot priester gewijd. Na 32 jaar werkzaam geweest op Java, keerde hij in 2002 terug naar Nederland. Na een oriëntatie koos hij ervoor Pastor te worden in de HGMP, dicht bij zijn familie in het Westland. Hij koos er voor om in ’s-Gravenzande te gaan wonen.
Direct na zijn komst liet hij in woord en daad blijken wat zijn visie was over het kerk zijn, met name naar de toekomst toe, en zijn rol daarin. Theo was een man met uitgesproken ideeën over kerk zijn met elkaar. Hij was van mening dat niet de priester maar vooral de parochianen, vrouwen en mannen, degenen zijn die de lokale kerkgemeenschap vormen en dragen. Daar hoorde zijns inziens de verantwoordelijkheid over de lokale kerkgemeenschap. Voorgangers in de liturgie, vrouwen en mannen, zouden veel meer uit die lokale kerk voort dienen te komen.
Theo was in hoge mate de smeerolie voor de raderen van de parochies van de HGMP. Zijn functie in deze parochies benoemde hij zelf vaak als “Courier d’Amour”. Hij stelde zich steevast voor als Theo van Rijn, lid van het pastorale team van de HGMP, en deed zich dan voor als iemand die met name hier en daar wat hand en spandiensten verleende. Theo gaf veel ruimte aan vrijwilligers, stimulerende ruimte. Hij gaf mensen vertrouwen en verantwoordelijkheid. Pater, hoe doen we dit of dat? “Kijken jullie maar, ik pas me wel aan”. Vaak zei hij “Vergeet het niet, jullie moeten het doen, jullie zijn de kerk”.
Theo was innerlijk gelovig. Hij leefde met God. Maar hij liet dat vooral blijken in dienstbaarheid aan mensen. De spreuk in het kerkraam in ’s-Gravenzande ‘De kerk is de mens waarin Christus boodschap centraal staat was hem uit het hart gegrepen: samen sterk, praktisch gelovend. We mochten delen in zijn realisme, zijn zin voor waarheid en zijn gelovige beleving van de actuele werkelijkheid. Hij heeft altijd gezegd: De Kerk zijn wij samen en kerk zijn doen wij samen, ieder zijn, haar bijdrage naar geest en inzet zowel man als vrouw: één lichaam – vele ledematen. Dat was Theo zijn uitdrukkelijke opdracht naar ons allemaal.
Zeg maar “Theo”; dat zei hij vanaf het begin, en daarmee kwam hij dichtbij de mensen. En hij stond daadwerkelijk naast de mensen en toonde daarbij grote betrokkenheid. Veel parochianen hebben in moeilijke momenten grote steun van hem mogen ondervinden.
Hij genoot ervan om als pastor dienstbaar te kunnen zijn in onze kerkgemeenschap. Met genoegen en grote waardering sprak hij met anderen over de vele vrijwilligers in zijn parochie. De laatste tijd was hij sterk betrokken bij de ontwikkelingen van het toekomstig pastoraat hier in het Westland. Hij zou graag nog jaren als parttime pastor hebben willen mee helpen. Dat is hem jammer genoeg helaas niet gegeven. Aan het einde van zijn leven toen hij al ernstig ziek was, sprak hij in alle openheid en realistisch over zijn naderend einde. Dat wekte bewondering. Waarom zou je bang moeten zijn voor de dood? Hij zei; “Ik heb een goed leven gehad, alles is goed; we blijven in geloof met elkaar verbonden over de dood heen”.
Velen onder ons hebben hem in het hart gesloten. En nu moeten we verder zonder Theo. Dit zal niet gemakkelijk zijn, omdat hij een grote leegte achter laat. Wij gaan verder, maar wel met zijn boodschap duidelijk in gedachten “Vergeet het niet, jullie moeten het doen, jullie zijn de kerk”. Hij heeft ons zeker op het goede spoor gezet.
Hans Verhagen
In dierbare herinnering aan onze broer, zwager, oom en Confrater
Theo van Rijn o.s.c.
In 1942 geboren in Honselersdijk als negende in een gezin van tien kinderen. Na de lagere school koos hij voor het kleinseminarie van de Kruisheren te Uden. Na het gymnasium trad hij in 1963 toe tot de Orde van de Kruisheren. Hij studeerde enkele jaren filosofie en theologie en vervolgens studeerde hij aan de hogere landbouwschool.
Met deze bagage ging hij naar Indonesië.
In dat land heeft hij zijn theologie studie afgerond en is in 1974 tot priester gewijd.
Na 32 jaar in de missie werkzaam te zijn geweest kwam hij terug naar Nederland. Op uitnodiging van de Bisschop van Rotterdam werd hij benoemd tot pastor te ’s-Gravenzande en maakte deel uit van het pastoraal team van HGMP.
Zeven jaren waren hem nog gegeven om zich in te zetten voor de parochies. Hij hield van mensen en voelde goed aan wat onder hen leefde, dat was zijn kracht. Het was plezierig met hem samen te werken en in zijn contacten straalde hij warmte uit.
Moge Theo rusten in vrede.
Hierbij willen wij al diegenen bedanken die in zijn leven een rol hebben gespeeld. Ook alle mensen die tijdens zijn ziekte op vele wijze belangstelling hebben getoond bij dit afscheid van onze broer, zwager, oom en confrater Theo.
Namens familie en Kruisheren,
Koos van Rijn
Madonna van Rotterdam aan Zee
De meimaand is van oudsher Mariamaand. Daarom is de Mariakapel in de Egbertuskerk op zaterdag 15 mei en 29 mei extra geopend van 15.00 tot 16.30 uur
Rozenkrans
Op diezelfde zaterdagen in mei zal rond kwart over drie de kerkklok luiden om u eraan te herinneren dat om 15.30 uur (15 en 29 mei) de rozenkrans wordt gebeden. U bent van harte welkom om daarbij aan te sluiten.
***
Het is de meimaand, dus Mariamaand!
De maand mei wordt van oudsher ook wel Mariamaand genoemd. In deze maand is er een bijzondere devotie tot Maria, de moeder van Jezus.
Mariamaand
De meimaand als Mariamaand was een reactie op de heidense feesten die in de oudheid aan het begin van de maand mei werden gevierd. Sommige heiligen gaven zelf een voorbeeld van hoe het anders kon. Zo bad de heilige Filippus Neri in de 16de eeuw samen met de Romeinse jongeren in de maand mei speciaal tot Maria.
Devotie
Door de eeuwen heen is de Mariadevotie tot een volksdevotie uitgegroeid. Eerst werd dit gebruik in huiselijke kring gevierd, gewoonlijk rond een versierd Mariabeeld, maar later werd de Mariadevotie ook teruggevonden in het kerkgebouw. Omstreeks het midden van de 19e eeuw is de Mariadevotie verspreid over heel Europa, de Verenigde Staten en zelfs tot aan de missie in China toe. Latere missionarissen verspreiden de devotie in alle missiegebieden.
Maria in de kerk
In Nederland wordt de Mariamaand nog steeds in ere gehouden. Het Mariabeeld in de kerk wordt vaak versierd met bloemen en krijgt soms een prominentere plaats in de kerk. Ook wordt er in veel parochiekerken in de meimaand dagelijks het rozenkransgebed gebeden. Parochianen nemen soms ook zelf bloemen mee om bij het Mariabeeld te leggen, of doen dat thuis bij het Mariabeeld. Vaak wordt er in de meimaand een kaarsje opgestoken bij Maria.
Op bedevaart
Nog steeds trekken de Mariabedevaarts-oorden (zoals Handel in Noord-Brabant, en Maastricht in Limburg) in de meimaand een groter bezoekersaantal dan in andere maanden. Mariaplaatsen die net over de grens liggen doen het ook goed bij de Nederlandse pelgrims: denk bijvoorbeeld aan Kevelaer (Duitsland) en Banneux en Scherpenheuvel (Belgie).
(Bron: Annemarie Latour/ www.bisdom-roermond.nl )
Bijbelstudiegroep 2010
Thema: Geloven, hoe doe je dat?
De bijeenkomsten in 2010.
6 mei Johannes 20, 19-29
Vrede zij u.
3 juni Hebreeën 11.(m.n. vers 39)
Wat is het Geloof?
Vrijwilligersavond
Zaterdag 26 juni 2010
Zaterdagavond 26 juni wordt er weer een gezellige avond georganiseerd voor alle vrijwilligers. De uitnodigingen moeten de deur nog uit, maar zet het vast in uw agenda! Deze avond mag u natuurlijk niet missen. J
UITNODIGING LITURGIE BERAAD
HOEK VAN HOLLAND-HEENWEG
- door Marleen Reukema
Hiermee worden alle vrijwilligers van de werkgroepen die zich met Liturgiezaken bezig houden, mede namens het pastorale team, van harte uitgenodigd voor het bespreken van de planning voor juni tot en met september op
woensdag 19 mei 2010
van 19.30 uur tot 21.30 uur
in ‘het Schip’.
Er worden dan ook afspraken gemaakt over de invulling van de vieringen, de koren, de onderlinge samenwerking (in de parochie en binnen de HGMP) en de start van het nieuwe seizoen in september.
We hopen op een grote opkomst, noodzakelijk voor een goede samenwerking in de komende maanden
***
Bijeenkomsten kindercatechese 2010:
MiniCatKids, groep 3, 4 en 5, o.l.v. Ingrid Veltman (384568) en José Riper.
CatKids, groep 6, 7 en 8, o.l.v. Edith en Frans Alders (388017), op maandag-avond: van 18.45 tot 19.45 uur in ‘het Schip’ of op het secretariaat.
In 2010:
- 26 april
- 17 mei (laatste!)
Informatie te krijgen bij:
Ingrid Veltman of Edith Alders.
Egbertuskerk 50 jaar wordt gevierd Pinksteren 2010 !
Op zondag 23 mei, hoogfeest van Pinksteren, gedenken wij dat de bisschop van Rotterdam, Monseigneur Martinus Antonius Jansen, de kerk en het altaar heeft geconsacreerd ter ere van de H. Egbertus op 6 april 1960. Daarin zijn relikwieën gesloten van de heilige martelaren van Gorcum en Bonifatius.
Sommige parochianen herinneren zich nog de inzegening, anderen waren bovendien ook misdienaar of bruidje bij die feestelijke en plechtige gebeurtenis.
De bisschop “verleent aan alle gelovigen die de kerk op de verjaardag dezer wijding bezoeken, 100 dagen aflaat in de gewone vorm der H. Kerk.”
Architect De Vries - De Egbertuskerk is een ontwerp van Hermanus Petrus Josephus de Vries (1895 – 1965), een Nederlandse architect. Hij studeerde aan de Academie van Beeldende Kunsten en Technische Wetenschappen. In 1918 won hij de prestigieuze Prix de Rome. Gewoonlijk kreeg de winnaar van deze prijs een beurs voor een studiereis, maar dit was voor De Vries niet mogelijk wegens de Eerste Wereldoorlog. In plaats daarvan bestudeerde en tekende hij op verzoek van de jury de oude kerken in de provincie Groningen.
De Vries bouwde onder andere scholen en woningen, maar staat vooral bekend om zijn rooms-katholieke kerken. De Vries was vooral actief in het westen van Nederland. Hij bouwde ook de Christus Koningkerk in Hillegersberg en de Sint Petrus ULO, school in Rotterdam. De eerste palen van de Egbertuskerk werden geslagen op 13 april 1959, de eerste steen werd gelegd op 24 september 1959. De Mariakapel werd in 2006 ontworpen door Vincent van Leent, oud-parochiaan en architect, op de plaats van de oude zij-ingang.
Kunstenaar Termote – Albert Polydor Termote (1887-1978), maker van het beeld-houwwerk op de Egbertuskerk, was een Vlaams/Nederlands beeldhouwer. In 1922 verhuisde hij naar Voorburg waar hij de rest van zijn leven bleef wonen. Hij werd lid van de Pulchri Studio in Den Haag. Door de vele tentoonstellingen van de Pulchri Studio verwierf Termote landelijke bekendheid. Termote is vooral bekend door zijn vier levensgrote ruiterstandbeelden van brons. Het grootste deel van zijn oeuvre omvat religieuze en kerkelijke beelden. Het Rijksmuseum en het beeldenpark van het Kröller-Müller Museum bezitten werken van Termote, maar de meeste zijn te zien in het Voorburgse Museum Swaensteyn. Termote wordt gerekend tot de Nieuwe Haagse School.
Omzien in dankbaarheid – Binnen de muren van onze Egbertuskerk heeft veel lief en leed van parochianen een plaats gekregen. Wij zijn dankbaar dat zij daarvoor de Egbertuskerk bezochten en hopen dat zij zich daardoor geïnspireerd en gesterkt hebben gevoeld.
Programma festiviteiten Egbertuskerk 50 jaar
Vrijdag 21 mei 2010: Francesco
19.00 u – 19.45 u Koffiedrinken
in ‘het Schip’
19.45 uur Voorstelling Francesco
in Egbertuskerk
door Peter Vermaat.
Kaarten € 2,50 verkrijgbaar
bij parochiesecretariaat en
leden parochiebestuur
22.00 uur Einde voorstelling.
Zondag 23 mei 2010
11.00 uur Plechtige hoogmis
van Causiolini
en kindernevendienst
12.15 uur Officieel gedeelte in kerk
12.30 uur Receptie in ‘het Schip’
14.00 uur Sluiting.
Het Parochiebestuur nodigt een ieder uit om samen te vieren dat onze Egbertuskerk 50 jaar bestaat. U bent van harte welkom!
Sint Egbertus
door Frank Haalmeijer
Inleiding
Zo rond het jaar 600 na Chr. zond Paus Gregorius I een prediker vanuit Rome naar het land van de Franken en daarna verder naar het land van de Angelsaksen. Deze gebieden zijn bij ons bekend als Frankrijk en Engeland. Die prediker was Augustinus.
In Ierland was al eerder het Christendom gebracht door St. Patrick. Dat had al in de 4e eeuw plaats gevonden. In dit gebied waren al meerdere groepen van monniken actief geworden met de kerstening van wat wij thans West Europa noemen. De Ierse monniken waren ook actief in de richting van de Schotten. Ierland staat ook wel bekend als het “eiland van de heiligen”. De overwegend katholieke bevolking van Ierland is daar mogelijk nog een gevolg van.
Kerstening naar het vasteland
In de 7e eeuw na Chr. bestonden de huidige Britse Eilanden nog uit meerdere koninkrijken. Zoals nu nog herkenbaar, bestonden o.a in die tijd al Schotland, Engeland en Wales. Dat waren toen autonome landen. Vanuit Ierland en uit het land der Franken verspreidde de verkondiging van het Heilig Evangelie zich uit over de Angelsaksische Eilanden, het huidige Britse Koninkrijk.
Toen in het jaar 664 na Chr. in Zuid Engeland de verschrikkelijke ziekte de pest uitbrak en zich over Engeland en Ierland verspreidde, werd een spoor van dood en verderf nagelaten. In Ierland waren veel Engelsen zich gaan vestigen, merendeels met als doel zich te gaan toeleggen op de gewijde wetenschappen en er een strenger leven te gaan leiden. Men zag dit ook als een bescherming tegen besmetting met de pest, een soort “vlucht” zou je kunnen zeggen.
Hiertoe verbond men zich veelal aan het kloosterleven. De Ieren namen hen graag op en gaven hen zonder enige vergoeding het dagelijkse onderhoud, studieboeken en kosteloos onderwijs.
Onder hen waren twee jonge mannen van voorname afkomst en een hoogstaand karakter. Dat waren Aedilhun en Egbert. Zij bevonden zich in het klooster, dat in de Ierse taal Rathmelsigi genoemd werd, op het moment, dat de pest ook daar uitbrak.
Ook de jonge Egbert kreeg ermee te maken. Op zijn 25-jarige leeftijd zag hij, dat deze ziekte al heel veel mensen had gedood.
In deze angstige tijd richtte Egbert zich met een gebed tot zijn Schepper en toonde berouw over alles wat er mogelijk verkeerd was gegaan in zijn nog jonge leven. In de gedachte, dat ook hij spoedig zou sterven als gevolg van de ziekte, steeg er in zijn hart een gebed tot God op, dat hij toch niet zou behoeven te sterven, alvorens hij tijd en gelegenheid zou hebben gehad, zijn vroegere fouten uit te boeten en zich op de goede werken en deugden toe te leggen.
Hij deed daarbij vrijwillig de gelofte, voortaan in ballingschap te gaan leven en dat hij nooit meer op het eiland, waar hij geboren was, Engeland, zou terug keren.
Na dit gebed keerde hij terug naar huis en vond er zijn vriend Aedilhun slapend. Ook Egbert ging slapen. Na een korte rust maakte Aedilhun zijn vriend Egbert wakker, zeggend: “O broeder Egbert, wat hebt gij gedaan? Ik hoopte dat wij samen het eeuwige leven zouden ingaan. Maar je zult weten, dat je krijgt, wat je gevraagd hebt.”
Dit wist Aedilhun door een visioen. En zo gebeurde het ook. Toen de volgende nacht zijn vriend Aedilhun reeds stierf, herstelde Egbert.
Naderhand werd Egbert priester-monnik. Door zijn levenswijze als voorbeeld te stellen aan de Ieren, was zijn priesterleven waardig in een grote volmaaktheid van nederigheid. Hij had gezag onder de Ierse bevolking door zijn aanhoudende vermaningen. Hij deed veel goedheid door aan de minderen te geven, wat hij zelf van de rijkeren had gekregen.
Met veel inzet en de drang om zijn werk uit te breiden naar andere gebieden, vatte hij het plan op, om het Woord van God aan andere volken te brengen. Zo dacht hij aan de stammen in Germanië.
Priester Egbert had alles voor de reis al klaar gemaakt. Op de vertrekdag vroeg een oud-leerling van Egbert, dat hij een droombeeld had ontvangen, dat de voorgenomen reis van Egbert toch niet God’s wil zou zijn. Egbert moest zich maar naar het noorden van Ierland begeven, waar de monniken in de kloosters van Saint Columba, nieuw onderricht moesten hebben.
Alhoewel Egbert het bericht serieus opvatte, meende hij toch de voorgenomen reis te moeten aanvaarden.
Enige dagen wachtte hij met zijn metgezellen op een gunstige wind om met zijn schip de zee te bereiken. In een nacht brak er een noodweer los met als gevolg, dat de boot van Egbert op het strand van Ierland werd teruggeslagen en veel van zijn meegenomen lading verloren ging.
Egbert zag in, dat dit inderdaad niet de Wil van God was. Niet hij, maar één van zijn metgezellen, met name Wigbert, zou naar het land van de Friezen gaan.
Na twee jaren kwam Wigbert terug bij Egbert en vertelde van zijn vruchteloze inspanningen. Egbert raakte niet ontmoedigd hierdoor en deed er alles aan om alsnog een andere metgezel het Woord van God onder de Friezen te laten onderrichten. Deze metgezel werd Willibrord, samen met Wigbert.
Zij vertrokken vanaf de oost Engelse kust, ten zuiden van Lindesfarne, per boot over de Mare Germanicum (huidige Noordzee) en landden in het land der Caninefaten (ter hoogte van de huidige Wassenaarse Slag). Te paard werd de tocht voortgezet, waarbij Willibrord zich vestigde in Atrecht (thans Utrecht), op de grens van het gebied van de Friezen. Vandaar werden zijn metgezellen uitgezonden om het Woord God’s te verspreiden.
Mede aan Sint Egbert dankt Nederland zijn kerstening door Sint Willibrord en al zijn andere apostelen, waaronder Sint Bonifacius, Sint Lambert en Sint Wigbert.
Je zou kunnen zeggen, dat Sint Egbert de geestelijke vader is van de Kerk in Nederland, ofschoon Sint Egbert zelf nooit een voet op onze bodem heeft gezet.
Sint Egbert had de opdracht, middels het droombeeld van een oud-leerling, de Heilige Kerk op een andere wijze van nut te zijn. Sint Egbert moest in het monnikenklooster op het west Schotse eiland Iona, de kerkelijke gebruiken van Rome gaan onderrichten. Daarbij werden o.a. de datum van de viering van Pasen en de kruinschering ingevoerd. Het Paasfeest werd vastgesteld op de 1e zondag na 21 maart en na volle maan.
Sint Egbert had het daarmee helemaal niet makkelijk, want deze zaken werden toen fel omstreden. Het moest dus bovendien verzoenend zijn en dat vergde beleid.
De kennis van de Heilige Schrift en zijn gezag gaven hem de kracht dit te volbrengen. Zijn ontvangst op het eiland Iona was met alle eer en met veel vreugde.
In Sint Egbert zag men de aller-zachtmoedigste leraar. Men luisterde graag naar hem en door zijn vrome en ijverige vermaningen mocht hij erin slagen, het moeilijke werk tot een goed einde te brengen. De Ieren werden teruggevoerd naar de disciplinaire eenheid met de gehele Kerk.
Sint Egbert verbleef 13 jaren op het eiland Iona.
In het jaar 729 na Chr., toen het Paasfeest de achtste dag vóór de Kalenden van Mei (= 24 april) werd gevierd en Sint Egbert de plechtige Mis ter gedachtenis aan de Verrijzenis van de Heer had opgedragen, overleed Sint Egbert zelf op 90-jarige leeftijd. Zijn leven was vervolmaakt en rijk aan werken, zoals hij zelf had verlangd.
Het kerkelijke Paasfeest wordt heden nog steeds op de 1e zondag na 21 maart en na volle maan gevierd.
Ten slotte
Het is niet geheel toevallig, dat onze parochie naar de Heilige Egbertus is vernoemd. Immers de boot-verbindingen met Engeland bestonden al ten tijde van de oprichting van onze parochie in 1900 vanuit Hoek van Holland. Mogelijk heeft deze omstandigheid toen dit als inspiratie geleid.
Bronnen:
Catholica van A.M. Heidt (1955); Met de heiligen het jaar rond 2e druk (1953/54); internetsites van Lindesfarne; North East England History Pages; Katholiek Nederland Heiligenkalender; Katholiek Nieuwsblad; Wikipedia Ierland; Encyclopedie Hollandse Heiligen.
Werkgroep ‘Interne Contacten’
De werkgroep is iedere maandagochtend te bereiken tussen 9.00 uur en 12.00 uur,
Mw. N. van Heyningen, tel. 38 28 44 of
Mw. W. te Woerd, tel. 38 36 25.
Oproep:
Van harte bevelen wij allen aan om ons door te geven wanneer iemand ziek is, opgenomen is in een ziekenhuis, wanneer iemand, u zeer dierbaar, is overleden.
Wij besteden hier dan aandacht aan.
Communie:
Bij ziekte of handicap kunt u de communie thuis of in het Bertus Bliekhuis ontvangen.
De communie-uitreiking vindt steeds plaats op elke tweede zondag van de maand tussen 12.00 en 14.00 uur. Voor informatie of aanmelding bellen naar Mw. W. te Woerd,
tel. 38 36 25.
Vervoer ouderen en gehandicapten:
U kunt bellen:
Voor mei – dhr. A. Ottevanger, tel.: 38 74 02*
Voor juni – fam. Zuidgeest, tel.: 38 30 30*
*) Bij verhindering: De heer M. Flapper, tel.: 385673
A.U.B. bellen vóór zaterdag 19.00 uur.
Koffiedrinken na de Eucharistieviering:
Op zondag 2 mei en op zondag 6 juni is er na de viering koffiedrinken in ‘het Schip’.
U bent van harte welkom!
Thuis communie ontvangen ?
Parochianen, die door hun gezondheid niet naar de kerk kunnen komen en graag de H. Communie thuis willen ontvangen, kunnen daarvoor telefonisch een afspraak maken met mw. Wil te Woerd, telefoon 0174- 38 36 25.
De communie-uitreiking vindt steeds plaats op de tweede zondag van de maand tussen 12.00 uur en 14.00 uur.
***
Klaverjasavonden brachten € 625,- op voor Comandău!
- Marleen Reukema,secretaris WG Comandau
Het populaire Rookvrij Klaverjassen – een oecumenische winteractiviteit van de Werkgroep Comandău - heeft dit jaar € 625,- opgebracht. De deelnemers voelen zich erg betrokken bij het wel en wee van Comandău en zij toonden dat, zoals elk jaar weer, met een mooie bijdrage voor de transportkosten.
Heel veel dank daarvoor!
Onder leiding van parochianen de heer en mevrouw Persoon, mevrouw Dalm en Hans van Aalst zijn er afgelopen winter weer ongeveer twaalf gezellige kaartavonden georganiseerd. In september hoopt iedereen elkaar weer te zien na een mooie zomer!
***
Pinksteren
Egbertuskerk 50 jaar
Op zondag 23 mei 2010 wordt na afloop van de plechtige Hoogmis ter gelegenheid van Pinksteren én het 50-jarig bestaan van de Egbertuskerk een
Deurcollecte
voor onze actieve
Werkgroep Interne Contacten
gehouden. Deze werkgroep zet zich al meer dan 50 jaar in voor onze oudere, zieke en eenzame parochianen. Deze deurcollecte bevelen wij dan ook van harte bij u aan!
Elke zondag in juli en augustus koffiedrinken na de viering !?!
Het Parochiebestuur heeft na de positieve reacties van vorig jaar, besloten dat ook deze zomer in de maanden juli en augustus iedere zondag na afloop van de viering in de Egbertuskerk, in ‘het Schip’ koffie, thee of limonade geschonken zal worden.
De vakantieperiode betekent toch voor veel mensen dat er minder afleiding is, vooral op zondag is het dan stiller omdat activiteiten een zomerstop hebben of kinderen op vakantie zijn. Wij hopen hen hiermee in deze zomertijd na afloop van de zondagse viering in de kerk een gezellig uurtje te bezorgen.
De leden van het parochiebestuur gaan in de zomermaanden – 11 juli t/m 22 augustus - op zondag zelf voor de koffie zorgen, maar hopen daarbij natuurlijk op spontane hulp van andere parochianen te kunnen rekenen.
Wilt u een zondag meehelpen, meldt u dan aan bij mevrouw Ria de Bruijn-van Mil, telefoon 0174-383458.
Wie zijn op zondag 16 mei onze eerste communicantjes?
- door Ingrid Veltman
Mikki, Michelle, Luuk, Vera, Gabriella en Luna gaan zondag 16 mei 2010 hun eerste Heilige Communie doen in onze Egbertuskerk.
1e Communicantjes 2010
Vier van hen hebben zich in de H. Mis van zondag 18 april alvast aan ons voorgesteld. Ze vertelden iets over zichzelf en hingen een mooie zelfgemaakte luchtballon op in de kerk. Zo weten we nu dat Luuk erg goed kan voetballen en Mikki wel de hele dag kan tennissen. Michelle zingt in het Hoekse kinderkoor en Vera speelt erg graag buiten. Ze weten allemaal hoe ze een kruisteken moeten maken en ze hebben met pastor Marjo Lommerse een dobbelsteen met allerlei gebedjes geknutseld en het Onze Vader geoefend.
Nu krijgen ze nog een kruisje op hun voorhoofd van de pastoor als de andere mensen de hostie ontvangen, maar dat wordt binnenkort heel anders dan mogen zij ook ter commmunie gaan.
We hopen dat u allemaal op het feest komt, dus graag tot ziens zondag 16 mei, 11.00 uur.
Continue reading Wij Samen april-mei 2010
